درزمان رياست جمهوري جورج بوش و ديك چيني، حس حمله نظامي به ايران كاملا" ملموس بود. بعد از به روي كارآمدن اوباما، او تصميم گرفت تا از راهي ديگر  با تهران عمل كند، اما اكنون كه بسياري ازمسائل فرق كرده، خيلي ها مي گويند، شايد همچنان اتخاذ گزينه نظامي عليه ايران راه حل و چاره باشد. البته بايد به اين دسته از افراد يادآورشد كه عواقب چنين كاري اصلا" قابل پيش بيني نيست، ويقينا" آمريكا به دنبال جنگي ديگر ودرگيري ديگر نبايد باشد.
 
علي رغم توانمندي بسيار بالاي نيروی هوايي آمريكا براي بمباران تاسيسات هسته اي ايران، آمريكا اين را مي داند كه به لحاظ نيروي زميني براي پيشبرد كار خود درخاك ايران شديدا" دچارمشكل است. خود پنتاگون وزارت دفاع آمريكا نيز كاملا" براين امر واقف است. امروزه دولت ايران ازمشكل عدم وحدت و يكپارچگي در درون دولت و حتي روحانيت رنج مي برد. چنانچه جنگي رخ بدهد، كمترين تاثير  آن ايجاد وحدت و يكپارچگي ميان مردم و دولت خواهد بود كه اين براي ايران بسيارپراهميت است. حتي اگر بخواهيم تصور كنيم باحمله نظامي به ايران، آنها برنامه هاي هسته اي خود را مدتي به حال تعليق درخواهند آورد، اشتباه مي كنيم .  يقينا" حتي اگر ايرانيان تاكنون به فكر داشتن برنامه تسليحاتي نبوده اند ، اما پس از چنين حمله اي به خود حق مي دهند دنبال چنين برنامه اي باشند تا بتوانند بدين وسيله پوشش دفاعي خود را محكم بكنند.
 
تعداد افرادي كه دردولت اوباما هستند كه مايل مي باشند آمريكا حمله نظامي خود به ايران را آغاز كند به مراتب كمتر از تعداد افرادي هستند كه درزمان بوش چنين تمايلي داشته اند. بالطبع سياستمداران آمريكايي اين را مي دانند كه هرگونه حمله نظامي به ايران ازسوي آمريكا، بهاي سنگيني را براي خود آمريكا به همراه خواهد داشت. درنهايت آنچه مسلم است اين مي باشد كه خود باراك اوباما نيز به اين درك رسيده كه جنگ آمريكا ويا هم پيمانان آمريكا با ايران نتايج موفقيت آميزي را همراه نخواهد داشت. اگرچه تعداد معدودي دردولت اوباما وجود دارند كه قويا" مي خواهند چنين گزينه اي اتخاذ شود.