مقالات
 




شماره خبر :١٦١٠٦   تاریخ انتشار خبر : سه شنبه ٢٣ شهريور ١٣٨٩    ا   ٠٨:٥٦
 
سينماي هاليوود و عمليات رواني عليه جمهوري اسلامي ايران
دف اين مقاله تبيين تئوري هژموني فرهنگي و ابزار آن يعني سينماي هاليوود است، با اين تفاوت كه پس از جنگ سرد، محور دشمني با رقيب سرسخت ايدئولوژيك آن (شوروي) جاي خود را به دشمن ايدئولوژيك و سياسي ديگري به نام جمهوری اسلامی ایران داده است. از آنجا كه سينماي هاليوود تحت تسلط يهوديان بانفوذ امریکايي قرار دارد. بنابراین، ‌بايد سطح رويارويي را به بازيگر نقش مكمل (رژیم صهیونیستی) در سناريوي جديد سياسي امریکا (نقش اول) نسبت داد. سياست فرهنگي امریکا پيكان هدف خود را پس از جنگ سرد مبتنی بر دو بار فرهنگی و مذهبی به سمت مقابله با بازيگراني كه به زعم این کشور، محور شرارت خوانده مي‌شوند، نشانه رفته است...

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <! /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:"B Nazanin"; panose-1:0 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:178; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:24577 -2147483648 8 0 64 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText {mso-style-noshow:yes; mso-style-link:" Char Char"; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} p.MsoHeader, li.MsoHeader, div.MsoHeader {margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; tab-stops:center 234.0pt right 468.0pt; font-size:11.0pt; font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} p.MsoFooter, li.MsoFooter, div.MsoFooter {margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; tab-stops:center 234.0pt right 468.0pt; font-size:11.0pt; font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial;} span.MsoFootnoteReference {mso-style-noshow:yes; vertical-align:super;} span.CharChar {mso-style-name:" Char Char"; mso-style-noshow:yes; mso-style-locked:yes; mso-style-link:"Footnote Text"; font-family:Calibri; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:Arial; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:AR-SA;} span.reference-accessdate {mso-style-name:reference-accessdate;} /* Page Definitions */ @page {mso-footnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/SHAHBA~1.MAR/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fs; mso-footnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/SHAHBA~1.MAR/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") fcs; mso-endnote-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/SHAHBA~1.MAR/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") es; mso-endnote-continuation-separator:url("file:///C:/DOCUME~1/SHAHBA~1.MAR/LOCALS~1/Temp/msohtml1/01/clip_header.htm") ecs;} @page Section1 {size:21.0cm 842.0pt; margin:2.0cm 2.0cm 65.2pt 2.0cm; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1; mso-footnote-numbering-restart:each-page;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:61607968; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1809055330 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l0:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} @list l1 {mso-list-id:183054123; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1551200104 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l1:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} @list l2 {mso-list-id:363868487; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:1205384278 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l2:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; margin-left:72.0pt; text-indent:-18.0pt;} @list l3 {mso-list-id:522521977; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-857024120 -1758722024 67698703 -887092398 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l3:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; margin-left:18.0pt; text-indent:-18.0pt; mso-ansi-font-weight:bold; mso-bidi-font-weight:bold;} @list l3:level2 {mso-level-tab-stop:54.0pt; mso-level-number-position:left; margin-left:54.0pt; text-indent:-18.0pt; mso-ansi-font-weight:bold; mso-bidi-font-weight:bold;} @list l3:level3 {mso-level-text:"%3\)"; mso-level-tab-stop:99.0pt; mso-level-number-position:left; margin-left:99.0pt; text-indent:-18.0pt; mso-ansi-font-size:14.0pt; font-family:"Times New Roman";} @list l4 {mso-list-id:536625892; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-1589899992 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l4:level1 {mso-level-tab-stop:36.0pt; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} @list l5 {mso-list-id:637687348; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:1431324228 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;} @list l5:level1 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; margin-left:76.5pt; text-indent:-18.0pt; font-family:Symbol;} @list l6 {mso-list-id:1259216769; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-2108947688 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;} @list l6:level1 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Symbol;} @list l7 {mso-list-id:1369721094; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:989616706 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l7:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} @list l8 {mso-list-id:1581252696; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-518849612 67698699 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;} @list l8:level1 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} @list l9 {mso-list-id:1830244720; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-227223870 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l9:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} @list l10 {mso-list-id:1904950512; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:-151353636 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715 67698703 67698713 67698715;} @list l10:level1 {mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} @list l11 {mso-list-id:1955014658; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:831966640 67698699 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693 67698689 67698691 67698693;} @list l11:level1 {mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:; mso-level-tab-stop:none; mso-level-number-position:left; margin-left:54.0pt; text-indent:-18.0pt; font-family:Wingdings;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} >

 

دکتر علي فلاحي[1]

چكيده

هدف اين مقاله تبيين تئوري هژموني فرهنگي و ابزار آن يعني سينماي هاليوود است، با اين تفاوت كه پس از جنگ سرد، محور دشمني با رقيب سرسخت ايدئولوژيك آن (شوروي) جاي خود را به دشمن ايدئولوژيك و سياسي ديگري به نام جمهوری اسلامی ایران داده است. از آنجا كه سينماي هاليوود تحت تسلط يهوديان بانفوذ امریکايي قرار دارد. بنابراین، ‌بايد سطح رويارويي را به بازيگر نقش مكمل (رژیم صهیونیستی) در سناريوي جديد سياسي امریکا (نقش اول) نسبت داد. سياست فرهنگي امریکا پيكان هدف خود را پس از جنگ سرد مبتنی بر دو بار فرهنگی و مذهبی به سمت مقابله با بازيگراني كه به زعم این کشور، محور شرارت خوانده مي‌شوند، نشانه رفته است. در اين مقاله تلاش بر اين است كه بتوان تحليلی مستند از تئوري برخورد تمدن‌ها و همچنين هژموني فرهنگي غربي با بهره‌گيري از توليدات سينمايي منتخب امریکا عليه ايران از جمله  فيلم‌هايي همچون (300، الكساندر، كشتي‌گير و....) ارائه نمود.

 

واژگان کلیدی: هاليوود، صهيونيسم، فيلم سياسي‌، عمليات رواني.

 

مقدمه

شايد مهم‌ترين دستور كار مدرن تبليغاتي در دنيا، سينما باشد. هر كشوري از توليدات و محصولات فرهنگي و سينمايي مخصوص به خود برخوردار مي‌باشد، اما محصولات هاليوود بر تولیدات همة كشورها و كمپاني‌هاي جهان غالب است. به طور تقریبی اكثريت قابل توجه جوانان در همه كشورها، ايده‌هايي از عشق، افتخار، شيوة دستیابی به پول و اهميت لباس خوب پوشيدن را از هاليوود مي‌آموزند. گفته مي‌شود كه توليدكنندگان هاليوودي، كشيش‌هاي عالي مقام از يك مذهب جديد محسوب مي‌‌شوند. در امپرياليسم آتي امریکا، ممكن است بعدها معلوم شود كه توليد‌كنندگان سينماها (هاليوود) از پيشگامان اين امر بوده‌اند (Jessop,2008).

در سال1982، براي نخستين‌بار وزير امور فرهنگي فرانسه، ژاك لانگ، در طي سخنراني هيجان‌آميزي به بحث درباره موضوعي پرداخت و آن را "امپرياليسم فرهنگي امریکا" ناميد كه حاكي از تسلط سينماي هاليوود بر فرانسه بود. در طي نيمه دوم دهه هشتاد و نيمه اول دهه نود، فيلم‌هاي امریکايي، 50% از بازارهاي سينمايي ايتاليا، هلند و دانمارك و همچنين60% از بازار سينمايي آلمان و 80% از بازار انگلیس را نيز به خود اختصاص دادند، هر چند بزرگ‌ترين بازار براي فيلم‌هاي هاليوودي در خارج از امریکا، سينماي ژاپن بوده است (نيزبيت و آبردين،1387).

هنگامي كه كشورهاي توسعه‌یافته احساس مي‌كنند فناوری، زندگي آنها را مورد تهاجم قرار داده، همه چيز سرعتي زياده از حد يافته است، چه جاي تعجب است اگر كشورهاي در حال رشد نيز خود را در معرض تهديد ارزش‌ها و فناوری غرب (امریکا) احساس كنند؟

هجمة فرهنگي غرب به رهبري امریکا در برابر كشورهاي به زعم آنان ياغي و شرور البته موضوعي بديع و جديد تلقي نمي‌شود به طوري كه با شكل‌گيري پديده‌‌اي به نام سينما و مركزيت آن به عنوان سينماي تبليغاتي و ارزشي (هاليوود)، در هر برهه‌اي از تاريخ سياسي معاصر همواره شاهد جهت‌گيري سياسي – تبليغاتي و عمليات رواني عليه دشمناني همچون (آلمان نازي، شوروي كمونيست، ويتنام كمونيست و به تازگی تروریسم بين‌المللي) بوده‌ايم. جالب‌تر آنكه تير پيكان عمليات رواني هاليوود تنها شامل دولت‌ها نبوده بلكه اقوام و ملت‌ها را دربر گرفته است. براي نمونه مي‌توان به تبلیغات آنها دربارة بربريت و وحشي‌گري سرخپوست‌ها يا شرقي‌ها و نقش مبلغين مذهبي غربي در متمدن نمودن جوامع شرقي اشاره كرد.

هدف از ارائه توضيحات ياد شده اين است كه ايالات متحده، اين بار عمليات رواني را عليه رقيبي نشانه گرفته كه آن را شاخص و بازيگر اصلي نظام سياسي – ديني – تمدني مي‌بیند‌ كه تمدن غرب را هدف‌گيري نموده است. سينماي هاليوود يا حتي سيستم سياسي و نظامي امریکا براي بقاي خود همواره به وجود قدرتي مخالف وابسته است. اکنون تنها كشور و دولتي كه توانسته نظام تك‌قطبي و هژمون غرب را به چالش افكند، جمهوري اسلامي ايران است. چندين ويژگي براي عمليات رواني عليه ايران مي‌تواند از سوي امریکا مطمح نظر قرار گيرد: ايران زماني يكي از قدرت‌های جهاني نظام دوقطبي در برابر يونان یا امپراتوري روم باستان بود. البته موضوع به همين سادگي نيست چرا كه غرب خود را وارث تمدن يونان و دولتشهرهاي يونان (اسپارت / آتن و حتي مقدونيه) مي‌داند. ايران در برهه‌اي قابل توجه از تاريخ در نقش نمايندة شرق، برتري نظامي خود را بر غرب نشان داده است كه به زحمت مي‌توان از لابه‌لاي سينماي هاليوودي، غلبه و پيروزي ايرانيان را مشاهده نمود.

نگاهي گذرا به عمليات رواني سينماي هاليوودي به ويژه پس از جنگ سرد گواه آن است كه گهگاه شاهد هجمه‌هايي فرهنگي در راستاي تهديدات سياسي عليه كشورمان هستيم. براي نمونه مي‌توان‌ از ساخت فيلم‌هايي همچون "بدون دخترم هرگز، الكساندر، خانه‌اي از شن و مه، 300 و كشتي‌گير" نام برد. تمامی فيلم‌هاي ياد شده، مؤلفه‌هاي فرهنگي - تمدني و البته مذهبي ايران را نشانه رفته‌اند. حال اين پرسش مطرح می‌شود كه آيا واقعاً شاهد يك عمليات رواني و تخريبي از سوي سينماي هاليوود عليه ايران هستيم يا آنكه اين‌گونه فيلم‌ها بی‌غرض و از سر اتفاق و سرگرمي براي مشاهده جهانيان توليد می‌شود؟

مقاله بر اين فرضيه استوار است: كشورهايي كه منافع ايالات متحده و رژیم صهیونیستی را در نظام بين‌الملل به چالش مي‌افكنند و در اوج تنش با اين دو بازيگر هستند، هدف عمليات رواني سينماي هاليوودي (امریکايي – يهودي) قرار مي‌گيرند.

چالش‌طلبي منافع امریکا و صهيونيسم (متغير مستقل)               عمليات رواني سينماي هاليوود (متغير وابسته)

فرضيه بالا بيانگر يك وابستگي متقابل سياسي و فرهنگي در جامعه سياسي امریکاست. بدين ترتيب كه هجمه‌هاي دولت امریکا عليه مخالفين و رقباي خود تنها در بُعد قدرت سخت‌افزاري تعريف نمي‌شود بلكه قدرت نرم‌افزاري آن را هم دربر مي‌گيرد، چنانكه در اوج رقابت در نظام دوقطبي جنگ سرد هيچگاه از سوي دو پرچمدار اردوگاه غرب و شرق، گلوله‌اي عليه يكديگر شليك نشد و عمدتاً جنگي سرد در چارچوب تبليغات سينمايي، فرهنگي و ايدئولوژيكي تداوم داشت. مقاله مزبور به چهار بخش تقسيم مي‌گردد:

الف ) چارچوب تئوريك و نظري مبتني بر نظريه سلطه (هژموني) و تئوري برخورد تمدن‌ها

ب) سينماي سياسي  و نقش يهوديان در صنعت فيلم‌سازي هاليوود

ج) بررسي  و تحليل محتواي سه فيلم (300 – الكساندر و كشتي‌گير)

د) نتيجه‌گيري

 

چارچوب تئوريك و نظري

به نظر مي‌رسد بتوان اهداف عمليات رواني سينماي هاليوود را در چارچوب تئوري‌های سلطه و هژموني فرهنگي همچنين نظرية برخورد تمدن‌هاي ساموئل هانتينگتون تبیین کرد.

يكي از مؤثرترين و بزرگ‌ترين نظريه‌پردازان تئوري هژموني فرهنگي، آنتونيو گرامشي، كمونيست ايتاليايي معتقد است: "فرهنگ، نمي‌تواند از ايدئولوژي‌ها و سيستم‌هاي اجتماعي جدا باشد. به همين سان، ايدئولوژي‌ها نيز نمي‌توانند از فرهنگ‌هاي خود جدا باشند. در واقع، اين دو به صورت پيچيده و به روش‌هاي نامنتظر به هم گره‌ خورده‌اند (براونینگ، 2002).

مفهوم هژموني از نظر گرامشي اغلب به معناي رهبري فرهنگي طبقات مسلط است. همچنين از ديدگاه "آرتز و اورتگا مورفي"، فيلم‌هاي هاليوودي، آگهي‌هاي تلويزيوني، ورزشکارهای حرفه‌اي و سوپرمدل‌ها، نمونه‌هاي برجسته‌اي از بيان عيني تئوري گرامشي مي‌توانند تلقي شوند (2000).  

براونينگ نیز عقيده دارد كه هژمون فرهنگي امریکا در فيلم‌هاي هاليوودي، شوهاي تلويزيوني، رستوران‌هاي فست‌فود و برندهاي امریکايي در جهان به صورت غلبه بر فرهنگ سنتي كشورهاي ديگر به طور کامل مشهود است. جالب آنكه "گزارش 2003 گروه مشورتي مجلس نمايندگان امریکا"در خصوص کاربرد ديپلماسي عمومي در جهان اسلام و عرب بيان مي‌دارد: «اعراب و مسلمانان.... با فيلم‌هاي خشن، كمدي‌هاي موقعيتي و ديگر سرگرمي‌های امریکايي بمباران مي‌شوند.»

"ديويد روثكف" در مقاله‌اي در مجله سياست خارجي تحت عنوان "در ستايش امپرياليسم فرهنگي"، اظهار كرده است كه: «امریکا بايد از امپرياليسم فرهنگي به دليل منفعت شخصي استقبال کند.» در این راستا، وی بر گسترش ارزش‌هايي چون تساهل و پذیرش تغيير فرهنگي تأکید مي‌ورزد و از ابزارهايي همچون زبان انگليسي، اخبار و موسيقي و فيلم به عنوان تسلط فرهنگي حمايت مي‌كند (1997).

"اميلي روشنبرگر" اعتقاد دارد كه گسترش فرهنگ مصرفي امریکايي فراتر از مصرف عادي است و مسائل و نگراني‌هايي از تسلط امریکا در حوزه فرهنگي مطرح مي‌سازد. اين ابزارهاي فرهنگي داراي تأثيراتي بر قلمرو سياست نيز هستند. اصطلاح "كالاهاي اساسي فرهنگي" به محصولات چاپي و صنايع دیداری- شنیداری از جمله سينما، تلويزيون، چاپ، راديو و موسيقي باز مي‌گردد. اين محصولات ابزار انتقال ارزش‌ها، سبك زندگي و ايدئولوژي‌هايي است كه بسياري آن را براي فرهنگ كشور پذيرا، ويرانگر مي‌دانند (2003).

مداخله فرهنگ مصرفي امریکايي در زندگي روزانه شهروندان جهاني، امریکا را متهم به اشكالی جديد از امپرياليسم فرهنگي نموده است. بر اين اساس، موضوع امپرياليسم فرهنگي، مسائلي را در خصوص هويت فرهنگي و سياست حكومتي مطرح مي‌سازد. اگرچه شكايت از امپرياليسم فرهنگي امریکا به يك پديده اخير تبديل شده اما گسترش فرهنگ قدرت مسلط جهاني پديده‌ای جديد نيست. محبوبيت فيلم‌ها، موسيقي، كتاب و ديگر كالاهاي فرهنگي در كشورهاي جهان سبب شده تا بسياري از سياست‌مداران، دانشگاهيان، نگاهي موشكافانه‌تر به تأثيرات احتمالي جهاني‌سازي فرهنگي امریکايي داشته باشند. بر اساس گزارش توسعه بشري يونسكو، امریکا به عنوان بازيگر مسلط در تجارت فرهنگ به ويژه فرآورده‌های دیداری- شنیداری باقي مانده است. از ميان فيلم‌هايي كه در دنيا پخش مي‌شود، 85% در هاليوود توليد مي‌شود (کاسرت،1995). از منظر "راتنر"، تبليغات، گسترده‌ترين و مرئي‌ترين ابزار نفوذ فرهنگي امریکا به شمار می‌آید (2001).

هانتينگتون در كتاب "برخورد تمدن‌ها و بازسازي نظم نوين جهاني"، مسئله قطب‌هاي مختلف را با تمدن‌هاي مختلف مرتبط مي‌داند و مي‌گويد: "در جهان پس از جنگ سرد، عمده‌ترين تفاوت ميان ملت‌ها نه تفاوت‌هاي ايدئولوژيك، سياسي يا اقتصادي بلكه گوناگوني‌هاي فرهنگي است .... تاريخ بشريت همان تاريخ تمدن‌هاست براي انديشيدن دربارة پيشرفت بشر نمي‌توان از چارچوب ديگري جز تمدن‌ها استفاده كرد". از نظر وي، بيداري اديان غيرغربي به عنوان نيرومندترين پديده دشمني با غربزدگي در جوامع غيرغربي به شمار مي‌رود. تأكيد بر حتمي بودن كشمكش نژادي و ناممكن بودن همزيستي مسالمت‌آميز ميان فرهنگ‌هاي مختلف مهم‌ترين دغدغة ابراز شده از سوي هانتينگتون مطرح است. وي اعتقاد دارد كه در جهان جديد، روابط دولت‌ها و گروه‌هايي كه به تمدن‌هاي مختلف وابسته‌اند، روابطی مستحكم نبوده بلكه اغلب خصمانه خواهد بود.

هانتينگتون روند مراحل كشمكش در طول تاريخ را از كشمكش ميان پادشاهان تا ملت‌ها .. ايدئولوژي‌ها و سرانجام تمدنها مي‌داند. تمدن اسلامي در اين كشمكش نقشي برجسته بر عهده دارد. جنگي كه از نظر وي، به احتمال زياد در يك سوي آن مسلمانان و در طرف ديگر غيرمسلمانان حضور خواهند داشت.

هانتينگتون بحران تمدن غرب را نه از درون بلكه از ناحيه عوامل خارجي مي‌داند. او از رشد طبيعي خودآگاهي تمدني ملل غيرغربي هراسناك مي‌شود و آن را خطري براي اقتدار جهاني تمدن غربي مي‌داند. پارادايم تمدني، در عمل به برخورد و نزاع فرهنگ‌ها منتهی می‌شود. بنابراين، بنيان تئوري برخورد تمدن‌ها بر اصول خيرخواهي، عدالت‌گستري و حفظ حقوق‌بشر – بر عكس مدعاي آنها – طرح‌ريزي نشده و مقصود اصلي آن ادامه فعاليت ماشين جنگي غرب عليه فرهنگ‌هاي غيرغربي و تداوم نزاع‌ها و خونريزي‌ها و تشديد آنهاست. سرانجام، وي تمدن اسلامي را يكي از خطرسازترين تمدن‌ها در مقابل غرب مي‌داند (هانتينگتون، 1386).

سينماي سياسي و نقش يهوديان در صنعت فيلم‌سازي هاليوود

تعريف و طبقه‌بندي فيلم‌هاي سياسي

فيلم و در حيطه گسترده‌تر آن يعني فرهنگ، صحنه‌اي را پدید می‌آورد كه بر روي آن سياست به ايفاي نقش مي‌پردازد. سياست دولتي نيز آخرين مرحله و حلقه از يك زنجيرة به هم پيوسته‌اي است كه فرهنگ، اقتصاد و روان‌شناسي را به هم پيوند مي‌دهد. "گري كرادوس" منتقد سينمايي معتقد است كه همه فيلم‌ها، سياسي هستند (1994). از نظر مايكل جنووز [2] فيلم‌هاي سياسي در دو گونه دسته‌بندي می‌شوند:

1.       فيلم‌های صريح سياسي[3]، 2. فيلم‌هاي تلويحي سياسي[4].

فيلم‌هاي صريح سياسي به طور هشيارانه و آگاهانه و آشکار به موضوعات سياسي و اجتماعي مي‌‌پردازند، در حالي كه فيلم‌های تلويحي سياسي با خود پيام‌هايي را به صورت ناآگاهانه و غيرمستقيم به مخاطبان القا مي‌کنند كه شايد حتي از روي عمد و قصد قبلی فيلم‌سازان هم نباشد!.

براي درك مفهوم يك فيلم سياسي تلويحي، وي بر اين باور است كه ما بايد اهميت فيلم را به عنوان عامل جامعه‌پذيري در كنار مؤلفه‌هايي همچون "مذهب، خانواده و مدارس" بفهميم تا حدودي كه ياد بگيريم "كه هستيم، چگونه رفتار كنيم، چگونه فكر كنيم يا اشكال درست رفتاري را در جامعه بياموزيم". چنين فيلم‌هايي مي‌توانند از سيستم‌هاي سياسي و اقتصادي، روابط اجتماعي و اخلاقي حمايت كنند. پيام تلويحي مي‌تواند دربر‌ گيرندة جنسيت، نژاد، رؤياي امریکايي، نقش فردگرايي در فرهنگ سياسي و قهرمان‌پروري باشد.

دانيل شي[5]، بر اين باور است كه فيلم‌هاي سياسي تلويحي ممكن است تأثيری بيشتر از فيلم‌هاي صريح سياسي داشته باشند. بيشتر كارگردانان و توليدكنندگان فيلم به احتمال تنها هدفشان ممكن است سرگرمي و مال‌اندوزي باشد. در هر حال، پيام‌هاي سياسي ممكن است اتفاقي باشند هر چند باید جدي تلقي شوند. در واقع، زماني كه مردم فكر مي‌كنند دارند سرگرم مي‌شوند زماني است كه پيام‌هاي سياسي بيشترين تأثير خود را بر افكار مردم مي‌گذارند. فيلم‌هاي سياسي صريح اغلب مورد نقد و موشكافي قرار مي‌گيرند در حالي كه موضوعات ظريف بیشتر به دليل ماهيت سرگرم‌كنندگي آنها مورد غفلت قرار مي‌گيرند. در واقع، نقطة ظريف عملكرد و عمليات رواني سينماي سياسي در همين فيلم‌هاي تلويحي سياسي نهفته است.

به طور كلي، فيلم‌هاي سياسي صريح و تلويحي از داستان‌ها و تصاويري بهره مي‌برند كه در تركيب با يكديگر مي‌توانند به سرعت احساسات بينندگان را پيش از آنكه به داوري و نقد فيلم بپردازند دستكاري کنند.

البته فيلم‌ها مي‌توانند بیان‌کنندة دیدگاه‌های كارگردانان، نويسندگان و بازيگران باشند. در اين خصوص مي‌توان به تفكرات و انديشه‌هاي كارگرداناني همچون اسپيلبرگ[6] ، اليور استون و... در سينماي سياسي هاليوود اشاره کرد.

افزون بر فيلم‌هاي دولتي و سياسي، فيلم‌ها مي‌توانند تبليغاتي باشند. - همچون  رزم‌ناو پوتمكين و پيروزي اراده[7]-  كه مانند منعكس‌كننده الگوهاي سياسي، اجتماعي و تاريخي از جمله بازگويي و تفسير يك تاريخ سياسي جي.اف.كي مانند اثر اليور استون[8]؛ رقص با گرگها[9]؛ كوين كستنر[10]؛ دلاور[11]؛ مل گيبسون[12] و يا بيانگر مسائل سياسي بودن پيش كشيدن مؤلفه زمان – همچون فیلم سرظهر[13] باشند. همچنين فيلم‌ها مي‌توانند عميقاً احساسات و ادراكات و استنباط‌هاي بينندگان را به چالش بکشند یا از وضع موجود حمايت كنند- همچون به کارگردانی فهرست شيندلر[14] اسپيلبرگ  همچنين بر اساس آمار ارائه شده از سوي "سي.بي.اس"، 61% دمكرات‌ها در امریکا بر اين باورند كه چهره‌هاي مشهور سينما باید در سياست دخالت كنند در حالي كه 67% از جمهوري‌خواهان فكر مي‌كنند هاليوود بايد به دور از سياست باشد. مستقل‌ها نيز دو دسته‌اند: ليبرال‌ها و ميانه‌روها نيز از ايده دخالت در سياست حمايت مي‌كنند اما تقريباً 3/2 محافظه‌كاران با اين ايده مخالف هستند (فوریه 2007).

40% از مردان نيز با ورود هنرمندان سينما به سياست موافقت دارند در حالي كه نسبت موافقت زنان بيش از مردان است و به 53% مي‌رسد. در ميان افراد 18 تا 30 سال نيز ( 61%)؛ 30 تا 44 سال (45%)؛ 45 تا 60 (44%)؛ 65 به  بالا (36%) با ورود موافق‌اند- در مناطق امریکا (شمال شرق؛50% موافق)؛ غرب ميانه (48%)؛ جنوب (44% )؛ موافق و 51% مخالف؛ غرب (45% موافق و 47% مخالف) هستند.

تاريخ مداخله هاليوود در سياست امریکا طولاني مدت و عميق‌تر از آن چيزي است كه در تصور آید. استيون راس[15]، استاد تاريخ در كالج یو.اس.سی[16]، در كتاب خود تحت عنوان "چپ و راست هاليوود: چگونه ستارگان سينما، سياست امریکا را شكل دادند" به نقش چهره‌هاي تأثيرگذار سينما بر سياست مي‌پردازد: چارلي چاپلين در فيلم‌هاي صامت طبقة كارگر را  هوشمندتر و بهتر از اشراف به تصوير کشید؛ لوئیس ب ماير[17] در اواخر دهه 1920 به جمهوري‌خواهان کمک کرد و با در اختيار گذاشتن كمپاني مترو گلدين مير براي حزب و همچنين كمك به هربرت هوور[18] در كنوانسيون حزب جمهوري‌خواه در 1928 نقش‌آفرینی کرد؛ ادوارد ج رابينسون، در حالي كه 75% از مردم امریکا مايل به ورود دولت به جنگ جهاني نبودند، به مبارزه علیه نازیسم پرداخت؛ جرج مورفي، بازيگر و سناتور كاليفرنيا در 1964؛ رونالد ريگان، بازيگر و رئيس‌جمهور امریکا و نقش‌آفرینی در دوران مك‌كارتيسم به همراه مورفي؛ جين فاندا، بازيگر و فعال هوادار پايان جنگ ويتنام؛ شان پن و جرج كلوني، دمكرات و مخالف سياست‌هاي يكجانبه‌گرايانة بوش و ديگر بازيگران و كارگردانان. در هر حال اين‌گونه به نظر مي‌رسد كه بيشتر هنرمندان سياسي از جناح راست بوده‌اند. جالب آنكه آن دسته از هنرمندان سياسي متعلق به جناح چپ و كمونيستي آنچنان که از استخر شنا و خانه برخوردار بوده‌اند در حقيقت ديدگاه‌هاي چپ نداشته‌اند.

رويداد سياسي 11 سپتامبر، اهميت فيلم، تلويزيون و ديگر رسانه‌هاي الكترونيك را در نمايش بازي سياست برجسته‌تر کرد، به طوري كه دولت بوش دست به همكاري با برخي از فيلمنامه‌نويسان امریکايي زد تا بدين ترتيب بتواند به اهداف و سناريوهاي محتمل وحشي‌گري‌هاي تروريستي‌خو كمك نمايد. البته اين بدان معنا نيست كه پيش از 11 سپتامبر، نقش هاليوود در سياست كم‌رنگ باشد.

 

نقش يهوديان در صنعت فيلم‌سازي هاليوود

ايالات متحده و سينماي هاليوود به عنوان مؤثرترين و بزرگ‌ترين توليد‌كننده فيلم‌هاي سياسي و تبليغاتي در دنيا به شمار می‌آیند. در اين ميان سهم قوم يهود از ديگر اقوام و مذاهب جهاني به مراتب بيشتر است.

"نيل گابلر"، نويسنده كتاب "امپراتوري خودمان: چگونه يهوديان هاليوود را اختراع كردند" به كمپاني‌هاي بزرگ توليدكننده هاليوودي همچون برادران وارنر، مترو گلدين مير و كلمبيا پيكچرز اشاره می‌کند. وي بدين نكته مي‌پردازد كه: "مشخص است كه تاريخ سينما به اندازه كافي از آن قدمت برخوردار است كه بتوانيم به اهميت و نقش قدرت فوق‌العاده‌اي كه هاليوود بر ارزش‌هاي سياسي و اخلاقي توده‌ها  دارد، بپردازيم. اين همان قدرتی است كه بسياري از يهوديان همواره و پيوسته به دنبال كسب آن در سرتاسر قرن بيستم بوده‌اند (1988).

جالب آنكه طي يك نظرسنجي صورت گرفته از مردم امریکا، تنها 22% از آنها هم‌اكنون باور دارند كه صنعت سينما و تلويزيون در اين كشور توسط يهوديان اداره می‌شود. در حالي كه طي نظرسنجي ديگري در سال 1964 يعني حدود 45 سال پیش، تقريباً 50% مردم امریکا به نقش يهوديان در صنعت فيلم‌سازي معترف بودند.

همچنين بر اساس آمار اكونوميست، تنها 17% از يهوديان امریکا خود را طرفدار صهيونيسم معرفي كرده‌اند در مقابل 57% هم گفته‌اند كه اهميت دادن به رژیم صهیونیستی، بخشی مهم از هويت يك يهودي به شمار می‌آید (بارت،2007).

حال اين سؤال پيش مي‌آيد كه تا چه اندازه هاليوود، يهودي است؟

·                  بسياري از بنیان‌گذاران، سهامداران و مدیران كمپاني‌هاي بزرگ توليدكننده فيلم یهودی هستند که به نام برخی از آنها اشاره می‌شود: "والت ديسني[19]"، بنيان‌گذار؛ "برادران وارنر"، بنيان‌گذاران كمپاني و توليد‌كنندگان فيلم 300؛ "روبرت ايگر[20]"؛ رئيس اجرايي والت ديسني در بخش كارتون و فيلم براي كودكان؛ "براد گري"، رئيس كمپاني پارامونت[21]؛ "مايكل لينتون"، رئيس سوني پيكچرز[22] ؛ لويي ب مير و ساموئل گلدين، بنيان‌گذاران كمپاني مترو گلدين مير؛ همچنين "باري مير"، رئيس هیئت مديره كمپاني برادران وارنر[23]؛ "لسلي مونوس"، رئيس اجرايي شركت سي.‌بی.‌اس[24] و برادرزاده نخستین نخست‌وزير رژیم صهیونیستی، بن گوريون؛ "لري تيش"، از سهامداران بزرگ شركت سي.‌بی.‌اس؛ "هري اسلوان"، رئيس هیئت مديره كمپاني ام.‌جي.‌ام[25]؛ و "جف زوكر"، رئيس اجرايي كمپاني ان.‌بي.‌سی يونيورسال[26]. شايان ذكر است كه 100% سهام كمپاني يونيورسال پيكچرز متعلق به "آلن لاد جونيور" نيمه يهودي است. "مل هريس"- رئيس پارامونت پيكچرز نيز به همراه رئيس هیئت مديره خود، مارتين ديويس، يهودي مي‌باشند ( فیلد، 2003). 

نكته جالب ديگر آنكه بسياري از هنرپیشگان يهودي نام خود را به مسيحي تغییر داده‌اند تا از ميزان حساسيت جامعة امریکا يا جامعة جهاني بكاهند. براي نمونه مي‌توان به اسامي هنرپيشگان مشهوري همچون وودي آلن، لورن باكال، ارنست بورگناين، چارلز برانسون، مل بروكس، توني كرتيس، كرك داگلاس، كري گرانت، جري لوييس، ادوارد ج رابينسون و بسياري از بزرگان ديگر هاليوود اشاره کرد. جالب‌تر آنكه حدود 90% كمدين‌هاي هاليوودي، يهودي هستند (فیلد، 2003).

"جوئل استاين" كه خود يك يهودي است با افتخار طي مقاله‌اي تحت عنوان "هاليوود تا چه اندازه يهودي است؟" مي‌نويسد‌: "يهوديان بر هاليوود مسلط هستند و به عنوان يك يهودي مغرور، به امریکا مي‌‌گویم تا از اقدامات بزرگ ما آگاه شوند. آری، ما هاليوود را در كنترل خود داريم... شعار من اين است: هاليوود يهودي‌تر از هميشه.... اگر شما از تلويزيون و فيلم‌ها لذت مي‌بريد پس به احتمال و در نهایت يهوديان را دوست داريد".... واقعيت اين است كه تعداد زيادي يهودي در هاليوود به كار مشغول هستند (2008).

روزنامه‌هاي جویش پُست اَند اُپنیون[27] در 6 دسامبر 1974 مي‌نويسند: «امروزه يهوديان بر هاليوود تسلط دارند و حضور آنها در هاليوود يك حقيقت تاريخي محسوب مي‌شود. اكثريت توليدكنندگان و كارگردانان يهودي‌اند و بین 100% - 70% صنف نويسندگان را يهوديان تشکیل می‌دهند.» فیلد اين پرسش را مطرح می‌کند كه چرا يهوديان بر هاليوود مسلط هستند و بالاخره پاسخ آن را در پول‌ساز بودن اين صنعت می‌یابد (فیلد،2003).

بر اساس نظرسنجي ديگري در امریکا از سوي رئيس مؤسسه ای. دی. ال[28]، آبه فاكسمن، حدود 59% از امریکايي‌ها فكر مي‌كنند كه هاليوود، ارزش‌هاي اخلاقي و ديني غالب امریکايي‌ها را به نمايش نمي‌گذارد و 43% نيز گفته‌اند كه صنعت سرگرمي هاليوود در يك مبارزه منسجم و هماهنگ ارزش‌های ديني در كشور را تضعیف کرده است.... فاكسمن با بیان این انتقاد، می‌افزاید بسياري از مديران اجرايي صنعت سينماي هاليوود، يهودي‌اند همان‌گونه كه هر هشت استوديوي بزرگ فيلم‌سازي را يهوديان اداره مي‌کنند (فیلد،2003).

دكتر "مجيد شاه حسيني" نويسنده كتاب "سينما و صهيونيسم" در خصوص تسلط صهیونیسم بر سينما مي‌نويسد: "مروري بر اسناد و عملكرد بزرگان صهيونيستي نشان مي‌دهد صهيونيسم جهاني به دنبال تسلط بر جهان و سينما‌ست كه آن را از روزهاي اول به دست گرفته است و جهت اهداف خود، فيلم‌ها را دستكاري مي‌كند. .. به منظور اجراي غلبه جهاني خود، صهيونيسم جهاني و كارگزاران آنها بر صنعت فيلم در هاليوود نفوذ كرده‌اند در حالي كه فيلم‌ها را با پيام‌هاي نادرست مذهبي آميخته كرده‌اند ..... فيلم‌هاي سه‌گانه ماتريكس، تجلي يك توطئه صهيونيستي براي اهداف ياد شده هستند" (شاه حسيني).

بررسي  و تحليل محتواي سه فيلم  300 ، الكساندر و كشتي‌گير

علت بررسي این سه فيلم در ميان فيلم‌هاي ضد ايراني شناخته شده، توالي زماني توليد آنها طي پنج گذشته از سال 2004 تاكنون است. به استثناي فيلم "بدون دخترم هرگز"، سه فيلم یاد شده همراه با فيلم مطرح "خانه‌اي از شن و مه" در دورة حكومت جرج بوش و اوج تبليغات جنگ سرد امریکا عليه جمهوري اسلامي ايران ساخته شده‌اند.

نقطة تمركز اين عمليات رواني، مؤلفه‌هاي تمدني و مذهبي است به طوري كه در دو فيلم 300 و الكساندر عناصر تمدني مورد هجمة فرهنگي قرار گرفته، در فيلم  كشتي‌گير نقش مذهب به عنوان چالش اصلي تمدن غرب مطرح شده است. در فيلم‌های 300 و الكساندر کشور يونان به عنوان بنيان‌گذار تمدن غرب در برابر بربريت شرق به رهبري ايران معرفی شده است. به همین ترتیب، در فيلم "كشتي‌گير" نیز چالشگري و رهبري ايران در قبال تمدن غرب به نمایش در می‌آید. اين نقش ايران در فیلم‌های یاد شده با ادعای بوش در خصوص محور شرارت در یک راستا قرار می‌گیرند. امریکا درصدد است ايران را بازيگري متجاوز به ارزش‌ها و اصول غربي و جهاني معرفی کند و حمله احتمالی خود به ایران را ادامه نبردهای یونانیان به ایران قلمداد کند.

فيلم 300

اين فيلم كه بر اساس يك داستان تصويري كارتوني براي كودكان نوشته شده است بعدها دستمايه كمپاني برادران وارنر شد تا بي‌رحمانه‌ترين و بي‌منطق‌ترين حمله و عمليات رواني را عليه ایران اجرا کند. روایت فیلم به 480 سال پیش از میلاد باز می‌گردد در این هنگام، سیصد تن از سربازان اسپارت به همراه پادشاه لئوینداس در برابر ارتش                                 120هزار نفری ایران مقاومت می‌کنند، اما سرانجام بر اثر خیانت شکست می‌خورند. کارگردان با بهره‌گیری از تصویرسازی‌های رایانه تعداد ارتش ایران را تا چند میلیون نشان می‌دهد. "استيفن هانتر" طي مقاله‌اي مي‌نويسد: «300 يك فيلم كامپيوتري است كه يك سري مردان واقعي، كارهايي واقعي را در يك اتاق بزرگ آبي بازي مي‌كنند و سپس هنرمندان ديجيتالي، جهاني مجازي را در گرداگرد آنان پدید می‌آورند كه مي‌تواند مورد دستكاري قرار گيرد» (2007).

گذرگاه ترموپيل كه راه ورودي دريا به داخل دولتشهر اسپارت و به عبارتي تمدن يونان است، نقشی مهم در فيلم ايفا مي‌کند، چرا كه اين گذرگاه دروازة اتصال دو تمدن غرب (دمكراسي) و شرق (بربريت !!) است. این گذرگاه موجب توقف ارتش پارس مي‌شود. این گذرگاه به روايت هرودوت، مورخ يوناني به اندازه‌ای کوچک بود که تنها امکان عبور  يك ارابه از آن وجود داشت (جالب آنكه به تصديق تاريخ، هرودوت در آن زمان تنها 4 سال داشت). به اذعان اغلب مورخان و مفسران غربي، اين نبرد و اتحاد حاصل از دولتشهرهاي يونان، يك رويداد مهم در تشكيل دمكراسي غرب به شمار می‌آید (استاکس،2004).

با وجود این واقعیت تاریخی، مفسران غربی تفسیرهای مغرضانه‌ای از آن کرده‌اند."پل كارتليج"، پروفسور تاريخ يونان در دانشگاه كمبريج در اين خصوص اظهار داشته است: «فيلم درباره قطب‌بندي جهان در دو صورت غرب (خوب‌ها) و شرق (بدها) مي‌خواهد صحبت كند» (2007).

"ويكتور ديويس هانسون"، پروفسور پیشین تاريخ كلاسيك در دانشگاه ايالتي كاليفرنيا "كه خود مقدمه‌اي بر رمان تصويري در سال 2007 نوشته بود اظهار مي‌كند كه: "نقش گذرگاه ترموپيل در فيلم بيانگر، برخورد تمدن‌هاست... و در جايي ديگر بيان مي‌نمايد كه ترموپيل بر اساس نوشته نويسندگان يوناني چون هرودوت، آشيل، به عنوان نبردي در برابر رعيت‌پروري جمعي و تمركزگرايي شرقي است كه در تضاد با ديدگاه شهروند آزاد يك جامعه مستقل قرار مي‌گيرد" (Davis Hanson).

"دان ورگانو" به انحراف از نوشته‌هاي هرودوت در ساخت فيلم اشاره مي‌كند و اظهار مي‌دارد كه: آنچه فيلم بدان نمي‌پردازد اين است كه اسپارت‌ها به تنهايي با ارتش پارس نجنگيده‌اند بلكه رهبري اتحاديه يونان را بر عهده داشته‌اند كه آتني‌ها نيز بخشي از آن بوده‌اند. اسپارت بزرگ‌ترين قدرت نظامي زميني و آتني‌ها بزرگ‌ترين قدرت دريايي يونان بوده‌اند. به عبارتي ديگر، اسپارتي‌ها قرار شده بود مقاومت زميني در گذرگاه ترموپيل را بر عهده گيرند و آتني‌ها‌ نيز مقاومت دريايي به موازات يكديگر. فيلم اين نكته را نيز به عمد ناديده گرفته بود (2005).

از پارسيان (ايرانيان) و ارتش ايران، افرادي وحشي، هيولاهايي بدون فرهنگ، قاتل و جنگ‌طلب ترسيم گرديده كه چيزي جز حمله به ديگر سرزمين‌ها، تهديد صلح و كشتار بشر در سر نمي‌پرورانند. خشايارشا به انساني دوجنسيتي به تصوير كشيده شده در حالي كه يونانيان مرداني جنگجو ترسيم گرديده‌اند. جالب است كه در كنار صفت جنگجويي پارسيان، ارتشي ناتوان ترسيم شده كه در طول سه روز جنگ تا زمان خيانت حتي نمي‌توانند يك اسپارتي را بكشند! در حالي كه تعداد بي‌شماری از سپاهيان پارس يا به دريا ريخته يا به چاهي افكنده و يا به جهاني نيستي فرستاده شده‌اند. حتي لاك‌پشت‌هاي نينجاي ارتش پارس نيز كاري از پيش نمي‌برد. شايد تفسير موسع اين بخش بدين‌گونه باشد كه توليدكنندگان فيلم خواسته‌اند از طريق عمليات رواني به مخاطبان خود بفهمانند كه قدرت رو به ظهور ايران در صحنه بين‌الملل، پوشالي است و جز يك هياهو چيز ديگري نيست.

 نكته ديگر فيلم به نقش ملكه اسپارت‌ها باز مي‌گردد كه مي‌خواهد مجلس یا سناي اسپارت را به حمايت از عملكرد پادشاه برانگيزد كه در نهايت پيروز مي‌شود. اين در حالي است كه در فيلم سرداران و نمايندگان پارسي، نفوذ و نقش زن را در سياست مورد ريشخند و تمسخر قرار مي‌دهند. تأثيرگذاري غيرمستقيم اين سكانس به معناي ريشخند نمودن حقوق‌ بشر و نقش زنان در جامعه بشري است در حالي كه به گواه تاريخ زنانی متعدد بوده‌اند كه در برهه‌اي از تاريخ زمام امور سياسي كشور را در سلسله ساساني يا آل بويه بر عهده داشته‌اند.

مارك كانتون، توليدكننده فيلم مي‌گويد: "اين يك فيلم ضد حماسي محسوب می‌شود و پروژه دربر گيرنده موضوعاتي از جمله آزادي، دمكراسي و برادري است كه ارتباط زيادي با جهان امروز دارد" (گیل کریست،2008).

منتقدين فيلم را مي‌توان به دو دسته تقسيم کرد: گروه نخست آنهايي كه اين فيلم را نسخه اصلي رويداد تاريخي دانسته‌اند و آنهايي كه از فيلم به واسطه اغراق‌گويي در شخصيت‌سازی و ترسيم مجادله‌انگيز از پارسيان باستان انتقاد نموده‌اند. تعدادي از اين منتقدين از جمله "اسكات[29] (2007) از روزنامه "نيويورك تايمز"  و "كنث توران"[30] در "لس آنجلس تايمز"، فيلم300 را بسيار خشن و احمقانه خوانده‌اند و آن را حاوي شعارهاي نژادپرستانه مي‌دانند. "راجر ابرت" منتقد مشهور سينمايي نيز ارزش فيلم را متوسط دانسته كه صرفاً كاريكاتوري است كه جنبه يك‌بعدي دارد. اين در حالي است كه زاك اسنايدر[31]، كارگردان فيلم، طي مصاحبهاي با ام.تی.وی[32]، رویدادهاي به تصوير كشيده در فيلم را تا حدود 90% واقعي مي‌داند. البته خود به اين امر معترف بوده است كه: "من اين فيلم را براي مورخان جهاني نشان داده‌ام اما آنها گفته‌اند فيلم تنها جنبه سرگرم‌كننده دارد. آنها نمي‌توانند باور كنند كه فيلم به دقت همان رويدادهاي تاريخي است"!

"مايكل سيپلي" نيز طي مقاله‌اي مي‌نويسد: «به عقيده خبرنگاران، بوش همان لئونيداس – شاه اسپارتي – است كه از آزادي به هر بهايي دفاع ميكند (2007).

"ريچارد كورليس" در مقاله‌اي تحت عنوان "هفت دليلي كه چرا 300 فيلم بزرگي است" به استعاره‌هاي سياسي و مذهبي فيلم اشاره مي‌كند كه طي آن فرمانده كل قواي يك ارتش بسيار كوچك به جنگ با قدرت بزرگ خاورميانه‌اي مي‌رود‌ و همان‌گونه كه شخصيت لئونيداس در فيلم اظهار مي‌كند: «ما جهان را از دست استبداد و عرفان‌گرايي[33]  نجات داديم.»  كورليس همچنين مي‌نويسد كه در فيلم، اسپارت‌ها را به عنوان شورشيان عراقي در نظر گرفت كه كاشانه خود را براي دفع يك متجاوز خارجي ترك مي‌كنند (2007).

"استيفن كولبرت" ضمن تحليل فيلم معتقد است كه تمثيل گرگ در آغاز فيلم به معناي مطبوعات آزاد است و هيولاهاي متعددي كه در فيلم به تصوير كشيده مي‌شوند، نانسي پلوس[34]، رئيس مجلس نمايندگان امریکا و تيم راسرت[35] هستند و سفير سرزمين پارس نيز كه لئونيداس وي را به چاهی عميق پرتاب مي‌كند،"اسكوتر ليبي"[36] است  (کورلیس،2007).              

 نكتة جالب‌تر آنكه كارگردان فيلم در پاسخ به همين خبرنگاران اظهار داشته كه "دولت امریکا، تأمين‌كننده مالي اين فيلم بوده است". خانم كاترين هاك موث در نهایت اين پرسش را مطرح می‌کند كه: آيا نگران‌كننده نيست اين تصور پيش آيد كه دولت امریکا، تأمين‌کننده فيلم‌هاي هاليوودي است؟

در پاسخ بايد اظهار داشت كه هاليوود در طول جنگ دوم جهاني به ابزار دولت امریکا براي تبليغات جنگي تبدیل شد به طوري كه دفتر اداره اطلاعات جنگ استوديوي تصاویر متحرک[37]حدود 1652 نسخه فيلم را در اوت 1945 مورد بازنگري قرار داد. شايان ذكر است كه كمپاني ديسني نيز به همين شكل به يك ابزار تبليغاتي براي دولت امریکا تبدیل شده بود. به طور كلي، سيستم عمليات رواني هاليوود به طور پنهاني در طول دوره جنگ سرد نيز با ساخت فيلم‌ها و برنامه‌هاي تلويزيوني جهت‌دار به پيشبرد و تداوم امنيت ملي امریکا كمك شاياني کرد. ديسني، فيلم‌هايي را ساخت كه مشوق فرهنگ حماسي و قهرمانانه بود. همچنين انواع سرگرمي حاصل از فناوری‌هاي جديد را با هدف كاهش ترس جوانان امریکايي براي ورود به جنگ عرضه کرد. كمپاني ديسني و اسپيلبرگ هنوز دست‌هاي پنهان دولت امریکا برای ساخت فيلم‌هاي تبليغاتي و ضد تبيلغاتي‌اند و به اهداف سياسي امریکا از جمله حضور سربازان در جنگ و خدمت نظامي كمك مي‌كنند (کایال،2001). بر اساس اظهارات "دبورا اسنايدر، همسر كارگردان، و توليدكننده اجرايي فيلم300، برخي تغييرات صورت گرفته در داستان اصلي آقاي ميلر ممكن است كه به طور تصادفي، بخش سياسي آن را پررنگ كرده باشد" (سیپلی،2007).

رابرت تيت (2007) گزارش‌گر گاردين در تهران طي گزارشي با عنوان "ايران، هاليوود را به جنگ رواني تهديد مي‌كند" مي‌نويسد كه: «هاليوود از منظر ايران به عنوان منبع  و سمبل سقوط اخلاقي غرب به شمار می‌آید.»

شايان ذكر است پيش از پخش فيلم 300، برادران وارنر نسبت به پيامدهاي سياسي موضوع فيلم، ابراز نگراني کردند. سخنگوي برادران وارنر اظهار نموده است: "فيلم 300 يك اثر مبتني بر افسانه و بر اساس برداشتي آزاد از يك رويداد تاريخي ساخته شده است. بنابراین توليد فيلم به معناي توهين به يك قوميت يا فرهنگ يا هر گونه بيانية سياسي نیست". (Warner Brothers,) در این خصوص زاك اسنايدر، كارگردان فيلم، نيز گفت: «در استوديو، حساسيتی شديد نسبت به شرق در برابر غرب وجود داشت» اين در حالي است كه گزارش‌ها و مصاحبه‌هاي متعدد مطبوعاتي پيرامون فيلم، حاکی از این بود که همگان باور داشتند فيلم تفسیری از سياست معاصر ارائه می‌کند با وجود این، كارگردان بر خلاف باور عمومي اظهار می‌کرد كه هيچ‌گونه نيتي در زمينه شبيه‌سازي فيلم و جهان معاصر وجود نداشت.

صرف نظر از موازات‌گرايي و به تعبيري شبيه‌سازي فيلم با جهان معاصر، منتقديني هم بوده‌اند كه سؤالاتی كلي‌تر درباره جهت‌گيري ايدئولوژيكي فيلم داشته‌اند. افرادي همچون "كايل اسميت" (2007) از روزنامه "نيويورك پست" مي‌نويسد كه فيلم300 طرفداران هيتلر را خوشحال کرد. "دانا استيونز" نيز فيلم300 را با فيلم "يهودي ابدي" مقايسه مي‌كند و آن را بهترين نمونه نژادپرستي و همچنين اسطورة ملي‌گرايي مي‌داند كه مي‌تواند تحريك‌كننده يك جنگ تمام‌عیار باشد (2007). "راجر مور" بازيگر مشهور هاليوودي نيز فيلم300 را معادل يك هنر فاشيستي[38] مي‌خواند (2007). "اوتون راگ" منتقد سینما، از فيلم به عنوان "روح كلي نظريه برخورد تمدن‌ها" ياد مي‌كند (2007).

انتقادات ياد شده در حالي صورت گرفته كه كارگردان فيلم، قرائت‌هاي ايدئولوژيكي از فيلم را رد نموده، از كساني كه قرائت‌هايي چون "نو محافظه‌كاري، نژادپرستي، خودشيفتگي و بيگانه‌هراسی" دارند با عنوان گروه‌هایی ياد مي‌کند كه فيلم را درك نكرده‌اند.

جدا از انتقادات صورت گرفته بر فيلم، مقامات ارشد كشورمان به ويژه مقام معظم رهبری حضرت آيت‌الله خامنه‌اي، آن را جنگ رواني عليه ايران برشمردند. "دكتر احمدي نژاد"، رئيس جمهور اسلامي ايران فيلم را تقبيح نموده، آن را توهيني به ايران تلقی نمودند. غلامحسين الهام، سخنگوي دولت جمهوري اسلامي ايران نيز آن را يك تهاجم فرهنگي و حمله به تمدن باستاني ايران قلمداد كرد. وي اظهار داشت: «جعل فرهنگ و توهين به مردم از سوي هيچ ملت يا دولتي پذيرفته نيست ... ايران اين اقدام را یک رفتار خصمانه مي‌پندارد كه نتيجة جنگ رواني و فرهنگي است» (آسوشیتدپرس،2007).

در این خصوص"جواد شمقدري"،  مشاور فرهنگي رئيس جمهور ايران، گفت: «اين فيلم، يك جنگ رواني عليه ايران و مردم ايران و توهين به تمدن و سرقت گذشته تاريخي اين كشور مي‌باشد.... به دنبال پيروزي انقلاب اسلامي ايران، هاليوود و مقامات فرهنگي امریکا آغاز به يك‌سري مطالعاتي كردند كه چگونه بتوان به فرهنگ ايران حمله نمود و قطعاً اين فيلم نتيجه چنين مطالعاتي است» (میدل ایست،2007).

"آزاده معاوني" از مجله "تايم" گزارش مي‌دهد كه دو عامل سبب واكنش شديد ايران به فيلم شده است: پخش فيلم در شب عيد نوروز و نگرش مردم ايران نسبت به سلسلة هخامنشي به عنوان صفحه‌اي درخشان از تاريخ باستان ايران‌زمين (2007).

در اين خصوص، دانشكدة هنرهاي زيباي ايران يك شكايت رسمي عليه فيلم به سازمان يونسكو به عنوان حمله‌اي به هويت تاريخي ايران ارسال کرد. "روزنامة آينده نو" نيز با تيتري تحت عنوان "هاليوود به ايرانيان اعلام جنگ مي‌دهد"، نوشت فيلم300 مي‌خواهد به مردم بگويد ايران كه هم‌اكنون در محور شرارت قرار گرفته براي سال‌هاي طولاني، منبع شرارت بوده و نياكان ايرانيان مدرن و امروزي همان وحشي‌هاي ابله و قاتلي هستند كه شما در فيلم 300 مشاهده می‌کنید." (کورلیس،2007).

فيلم الكساندر (اسكندر)

فيلم الكساندر يا همان اسكندر در سال2004 و پيش از فيلم300 از سوي هاليوود عرضه ‌شد تا كشورگشايي‌هاي غربي را با  گسترش تمدن و فرهنگ غربي و نجات شرق از بربريت و البته ستم پادشاه ايران توجيه کند. بخش نخست فيلم با تأكيد بر آموزه‌هاي فلسفي ارسطو، استاد اسكندر آغاز می‌شود كه خود از فيلسوفان بزرگ غرب بود در حالي كه تنفر خود را از ايران پنهان نمي‌دارد و به گونه‌اي اسكندر را به فتح ايران تشويق مي‌کند چرا كه ايران را تهديدكننده صلح و تمدن غربي مي‌داند. با توجه به اهميت و شخصيت ارسطو در ميان جهانيان و به ويژه غربيان مشخص می‌شود كه عمليات رواني فيلم عليه تمدن و فرهنگ ايران‌زمين با توجيهات فلسفي و به كارگيري چهره‌هاي مؤثر در گهواره تمدني غرب شكل مي‌گيرد. به بیان دیگر، اگر الكساندر به ايران حمله مي‌كند نه به واسطه تشنگي وي براي كشورگشايي و جاه‌طلبي‌هاي شخصي است بلكه تنها حفظ تمدن غرب او را به این کار وا‌می‌دارد. در فيلم باز هم پادشاه و ارتش ايران در قالب ارتشي بسيار بزرگ به لحاظ تعداد اما ناتوان در برابر لشكر كوچك مقدوني به تصوير كشيده شده است. جالب آنجاست كه پس از شكست ايران، اسكندر وارد بابل به عنوان پايتخت ايران می‌شود! و نه تخت جمشيد و نه حتي شوش. حال اين سؤال پيش مي‌آيد كه چرا تخريب پرسپوليس به نمايش درنيامده است؟ در واقع كارگردان و شايد هم توليدكنندگان فيلم به عمد نخواسته‌اند سخني از به آتش کشیده شدن پرسپوليس (تخت جمشيد) توسط ارتش مقدوني و يوناني به ميان آورند، چرا كه به تعبير غرب، شايد آنها هيچگاه با خود ويراني و نابودي به همراه نمي‌آورند و تنها منادي صلح و آرامش و آزادي و رستگاري هستند، يا آنكه توليدكنندگان فيلم مي‌خواهند بگويند كه ايران هيچگاه داراي تمدن و يا هنر درخشاني نبوده كه بخواهد تخريب شود! فراموش نكنيم كه بر خلاف ارسطو، انديشمندان يوناني همچون"گزنوفون[39] يا پلوتارك"[40] بوده‌اند كه از پارسيان به نيكي ياد نموده‌اند. نكته‌اي ديگر كه شايان توجه است ايفاي نقش داريوش سوم از سوي يك بازيگر يهودي به نام "راز دگان"[41]  است. همچنين جالب است بدانيم كه چرا كارگردان فيلم از بازيگران يوناني به جاي ارتش مقدونيه بهره نبرده است؟ شايد بدين دليل كه يونانيان همچون اروپاييان، بلوند نیستند که به عنوان شاخص اروپايي به شمار می‌آید. در واقع اسكندر نيز موهاي قهوه‌اي داشته است. در مقابل، ارتش پارس و زنان ايراني با چهره‌هایی سياه يا تيره به تصوير درآمده‌اند (اسفندیاری،2005).

همچون فيلم300، بر اساس منابعي تهيه شده و از اندرز مشاوريني بهره گرفته كه نيت علمي آن مايه ترديد بسيار است."استاين مورتون لاند[42] در مقاله‌اي تحت عنوان "چگونه يونانيان و ايراني‌ها در فيلم الكساندر به نمايش درآمده‌اند" مي‌نويسد: "اليور استون" كارگردان فيلم به مشاوره‌هاي علمي پروفسور رابين لين فاكس يكي از معروف‌ترين كارشناسان مطالعات يونان و الكساندر اعتماد کرده است، در حالي كه دكتر فاكس، شناختی از ارتش پارس باستان ندارد، چرا كه در فيلم و در جنگ "گوگاملا[43] ارتش يونان را به شكل ارتشي منظم و منضبط نشان مي‌دهد در حالي كه ارتش داريوش سوم را تنها كمي بهتر از هجوم اوباش به تصوير درآورده است! .. اين تصويری اشتباه است چرا كه ارتش هخامنشي به هنگام جنگ از طبل و آلات موسيقي برای اجرای تاكتيك‌هاي جنگي بهره مي‌بردند و از واحدهاي 100-10يا 1000 و 10000 نفري استفاده مي‌کرد. پس چگونه است كه بعدها ارتش اشكاني و ساساني توانست، سپاهيان نيرومند روم را در هم كوبد.. جالب اينجاست كه همين منتقد مي‌گويد: «من شخصاً ترديد دارم كه هاليوود شكست‌هاي چشمگير روميان را از ايرانيان به تصوير کشد، زیرا این کار مي‌تواند مفاهيم غربي معاصر از ميراث الكساندر را به چالش بکشد» (2004). 

از همه معماگونه‌تر اين است كه پارسيان باستان به شيوه و سبك عربي در فيلم نشان داده شده‌اند... استفاده از نماد شترسواران عرب در نقش پيشقراولان ارتش داريوش سوم سؤال برانگیز است، زیرا در آن زمان اعراب يكي از واحدهاي كمكي ارتش هخامنشي محسوب می‌شدند نه يك عامل اصلي. جالب‌تر آنكه در فیلم عده‌ای از پياده نظام گارد هخامنشي به زبان عربي صحبت می‌کنند. بسياري از غربيان در اشتباهی فاحش ایرانیان را در زمره اعراب تلقي مي‌کنند.

 

فيلم كشتي‌گير[44]

فيلم كشتي‌گير توليد سال2008، تداوم آن دسته از مبارزات سياسي امریکا با دشمنان واقعي خود از جمله شوروي در فيلم‌هايي چون  "راكي" است. شخصیت اصلی داستان، کشتی‌گیر است، حریف او نیز شخصی به نام "آیت‌ا..." است که در فیلم به صراحت با نماد و پرچم جمهوری اسلامی ایران شناخته می‌شود. در صحنه‌های ابتدایی و پایانی با زیرکی تمام به معرفی شخصیت رقیب کهنه‌کار پرداخته است در سكانس اوليه فيلم، شخصیت اصلی داستان،  ميكي رورك در نقش رم، عمامه آیت‌‌ا... را مورد تمسخر قرار مي‌دهد. بخش قابل توجه در عمليات رواني هاليوود، صحنه و سكانس مبارزة دو رقيب كهنه‌كار پس از بيست سال است. در حالي كه رقيب، پرچم جمهوري اسلامي ايران را در حضور تماشاچيان به حركت در مي‌آورد، رورك پرچم را از دست وي گرفته، روي زانوهاي خود دو نيم کرده، به سوی جمعيت پرتاب مي‌كند. در این حال، جمعیت با فرياد "امریکا امریکا" وي را تشويق مي‌كنند. رقیب که می‌داند كاري از پيش نخواهد برد تنها به اعتراضی ناچیز بسنده می‌کند و لحظاتی بعد در مقابل نقش اول داستان به زانو می‌افتد و از پاي در مي‌آيد. پیش از این فیلم‌های مشابهي که در خصوص رويارويي‌ها ساخته شده، رقبا تا راندهاي آخر مقاومت مي‌كردند، در حالي كه رقيب كشتي‌كچ‌گير توان زيادي براي مقاومت ندارد.

فيلم كشتي‌گير نمونه‌ای شاخص و برجسته از نمايش تقابل دو تمدن و ايدئولوژي است كه همچون ديگر فيلم‌هاي هاليوودي، پيروزي با امریکاست. نكته ديگر اين است كه ايران صرف ‌نظر از چالش‌گري با امریکا به عنوان قدرت جهاني، سوداي رهبري امت اسلامي را در سر مي‌پروراند، بر این اساس، در فیلم نام و لقب آيت‌الله براي رقيب كشتي‌گير امریکايي انتخاب شده است. آيا به وضوح شاهد عمليات رواني از سوي هاليوود عليه جمهوري اسلامي ايران نيستيم؟

فراموش نكنيم كه ساخت و توليد چنين فيلم‌هایي بيانگر اوج تنش سياسي ميان ايران با امریکا و رژیم صهیونیستی است. روندي كه از سال 2004 (1383ه.ش) و همزمان با آغاز دوران رياست جمهوري آقاي دكتر احمدي نژاد شكل گرفت و به تدريج و همگام با سياست‌هاي ضد اسرائيلي (هولوكاست)، پيشرفت قابل توجه در توليد انرژي هسته‌اي و در نهایت ناكامي رژیم صهیونیستی و بوش در مقابله با جمهوري اسلامي ايران و حزب‌الله لبنان، به اوج رسيد.

نتيجه‌گيري

·       آمارهاي عرضه شده در مقاله تسلط و هژموني فرهنگي يهوديان بر هاليوود و صنعت سينما در امریکا را نشان می‌دهد.

·       بهره‌گيري از رایانه و سامانه‌های ديجيتالی براي به رخ كشاندن توانايي غرب و ناتوان نشان دادن دشمنان خود – نه در ميدان واقعي مبارزه، نمونه‌اي از عمليات رواني هاليوود است.

·       فيلم‌هاي 300، الكساندر و كشتي‌گير به طور مشخص در زمرة آن دسته از فيلم‌هاي سياسي صریح طبقه‌بندي می‌شوند كه هاليوود در راستای عمليات رواني عليه ايران به ويژه طي پنج سال گذشته  به ساخت و تولید آنها مبادرت کرده است.

·        تحليل صورت گرفته از فيلم‌ها گوياي آن است كه آنها بر اساس انديشة سياسي و البته مبتني بر تئوري‌هايي چون هژموني فرهنگي و نظريه برخورد تمدن‌ها توليد شده‌اند.

·       اين‌گونه به نظر مي‌رسد كه هرگاه تنش سياسي ميان ايران و امریکا بالا می‌گیرد، دولت امریکا و توليدكنندگان هاليوودي به تولید فيلم‌هاي ضد ايراني مبادرت مي‌ورزند، براي نمونه مي‌توان به همزماني ساخت فيلم 300 با تنش ميان دو كشور بر سر برنامه هسته‌اي ايران و جنگ عراق اشاره کرد.

·       هاليوود ابزار فرهنگي هژموني امریکا به شمار می‌آید كه اين بار پيكان تير هنري خود را به موازات تهديدات سياسي و نظامي امریکا به سوی جمهوري اسلامي ايران نشانه رفته است. هاليوود در تلاش است تا ناكامي‌هاي سياسي امریکا را با دستكاري و تحريف مستندات تاريخي جبران نمايد و پيشرفت‌هاي قابل توجه ايران را در زمينه‌هاي گوناگون تنها در راه هدف حمله و تهديد كشورهاي ديگر توجيه کند. در واقع هدف از به نمايش درآوردن تصویری منفي از تاريخ گذشتگان ايرانيان، نشان دادن این مسئله است كه ايرانيان جز تهديد صلح و امنيت، انديشه ديگري در سر ندارند.

·       با توجه به عمليات رواني هاليوود عليه جمهوري اسلامي ايران، توصيه می‌شود سيماي جمهوري اسلامي ايران اقدام به توليد فيلم‌هایي با كيفيت در زمينة هويت اصيل و تاريخي ايران نمايد تا پاسخي براي عمليات رواني و تبليغات مسموم هاليوود باشد. اگرچه انجام اين هدف مستلزم بهره‌گيري از ابزارهاي گسترده تبليغاتي (حتي در غرب) و بودجه بالاي فرهنگي است.

·               واكنش ايران نبايد در چارچوب و شكل تهاجم فرهنگي عليه كشورهاي غربي محدود بماند بلكه بايد عمليات رواني ايران عليه دشمنان در چارچوب نقش تمدن‌ساز ايران در صلح و امنيت و توليد علم و فرهنگ در دنيا اجرا شود.

·    ايجاد روشنگري ملي، هويتي و تاريخي در ميان ملت ايران خود يك اولويت است كه نبايد از آن غافل شد چرا كه مهم‌ترين نقطه آسيب‌پذيري هر ملتي از ناحیة فرهنگ آن كشور است. ارزش‌هاي ملي و فرهنگي و تاريخي (با تأكيد بر جنبه‌هاي مثبت آن) بايد در راستاي ارزش‌هاي اخلاقي و ديني در اولويت قرار گيرد تا بدين ترتيب راه نفوذ سياسي غرب به كشورمان بسته شود.

·       فراموش نكنيم كه بدترين نوع امپرياليسم، امپرياليسم فرهنگي با ابزاري چون عمليات رواني است كه نبايد به سادگي از آن گذشت.

منابع

1)       بيت، جان و آبردين، پاتريشيا (1378)؛ دنياي 2000: سياست، اقتصاد و فرهنگ در قرن بيست‌و‌يكم؛ (ترجمه ناصر موفقيان)؛ تهران: نشر ني.

2) هانتينگتون، ساموئل (1386) نظرية برخورد تمدنها و منتقدان آن؛ (ترجمه مجتبي اميري واحد) وزارت امور خارجه، موسسة چاپ و انتشارات.

 

2.      Arts, Lee and Ortega Murphy, Bren (2000)  Cultural Hegemony in the United States.  Foundations of Popular Culture 7.  Thousand Oaks, CA: Sage.

3.       Associated Press (2007) “Greek Critics Lash Hollywood’s Ancient Epic 300”, Associated Press , 8 March.

4.      Bart, Peter (2007) “The Real Hollywood Politics”, 19 Jan.

5.        Browning , Mark ( 2002) “ Antonio Grimace and Hegemony in the United States “, The Review of Communication, 2002 National Communication Association , p.383-386

6.       Cartledge, Paul (2007). "Another View: Paul Cartledge, on 300". Guardian. 2 April. http://film.guardian.co.uk/features/featurepages/0,,2048122,00.html.

7.        Cassert, Raff ( 1995) “ Quota Issue Sidestepped : EU Approves Reduced Audiovisual Aid Package”, Associated Press, 21 June 1995.

8.      CBS News , 8-11 Feb, 2007

9.        Cipley, Michael (2007(“Is George Bush Leonard’s or Xerxes “, 5 March.

10.    Corliss, Richard (2007) “7 Reasons Why 300 Is a Huge Hit “, Time, 14 March.

11.   Crowd us, Gary (1994   ) “The Hollywood Blacklist.”  A Companion to the American Political Film “ , Lakeview,  193-199

12.    Daryaee, Turaj (2007) "Misrepresents Persians in history. Go tell the Spartans ", iranian.com. http://www.iranian.com/Daryaee/2007/March/300/index.html.

13.   Esfandiari, Golan   (2005) “Oliver Stone’s Alexander Stirs Up Controversy”, Radio Free Europe, 28 January.

14.   Fields, Ed (2003) “Do Movies and TV Promote Un-American Propaganda?” 100777.com , 28 May.

15.   Gabbler , Neal ( 1988 ) An Empire of Their Own : How The Jews Invented Hollywood , New York : Crown Publishers

16.  Gilchrist, Todd (2008) “Being Frank “, IGN.com, 20 August.

17.   Hanson, Victor Davis (2007). "300 Fact or Fiction?" Townhall.com. 22 March http://www.townhall.com/columnists/VictorDavisHanson/2007/03/22/300_fact_or_fiction.

18.   Hunter, Stephen (2007) “A Losing Battle in More Ways than 1”, Washington Post Staff Writer, 9 March.

19.   Jessop, Brent (2008) “Propaganda: From the Class to Hollywood”, 20 July 2008.

20.   Kayla, Philip M. (2001) “Evidence of Discrimination “, 19 July.

21.  Mavens, Azadeh (2007). "300 Sparks an Outcry in Iran". Time Magazine,13 March.

22.   No Name (2007) "Iran outraged by Hollywood war epic“300”". Middle East Times. 13 March.

23.   No Name (2007) "Iran complains to UNESCO". BBC. 2007-03-18. http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2007/03/070317_an-unesco-300.shtml

24.    No Name (2007) "Movie "300" and Insult to Iranians". Fars News Agency. 2007-03-13

25.    No Name (2005) “Cultural Hegemony: Who’s Dominating Whom?” 24 October.

26.   Roger Moore (2007). "300 as Fascist Art". Orlando Sentinel , 7 March

27.    Rather Merle (2001) winning Hearts & Minds: Combating cultural Imperialism to Defend Independence, Summer Seminar 2001, July 20-21.

28.   Reed  , John (1918 ) “ Bolshevism in America “,December 18, 1918 in The Revolutionary Age

29.   Rog, Otoe (2007) “300 as Fascist Art “, 7 March.

30.   Ross, Steven (2005) Hollywood Left and Right : How Movie Stars Shaped American Politics , New York: Oxford University Press. 

31.   Rothkopf, David (1997) “In Praise of Cultural Imperialism “, summer 1997 issue, Foreign Policy Magazine.

32.   Ruschenberger, Emilee (2003)  It’s Only A Movie- Right? : Deconstructing Cultural Imperialism: Examining the Mechanisms behind U.S. Domination of the Global Cultural Trade. Fall 2003.

33.   Scott, A.O (2007) "Battle of the Manly Men: Blood Bath With a Message". New York Times.  3 September  http://movies2.nytimes.com/2007/03/09/movies/09thre.html?em&ex=1173675600&en=f6ee4b6ad489acf4&ei=5087%0A

34.    Smith, Kyle (2007). "Persian Shrug". New York Post. 9 March http:/ww.nypost.com/seven/03092007/entertainment/movies/persian_shrug_movies_kyle_smith.htm.

35.    Stacks (2004) “Who Commands the 300”, IGN, 22 June.

36.    Stein, Joel (2008) “How Jewish is Hollywood?” 19 December.

37.    Stein, Morton Lund (2004) “The Alexander Movie: How are Iranians and Greeks Portrayed?” 13 November.

38.  Stevens, Dana (2007) “A Movie Only A Spartan could Love”, Slate Magazine, 8 March.

39.  Taut, Robert (2007 ) “ Iran Accuses Hollywood of Psychological Warfare” , Guardian ,14 March

40.   Verging, Dan (2005) "This is Sparta? The history behind the movie 300  “, USA Today, 6 March.

41.  Warner Bros. Pictures (2007). "300 MySpace Page Launched". SuperHeroHype.com. 2 Jan. http://superherohype.com/news/300news.php?id=5057.

 



[1] . دكتراي روابط بين‌الملل از دانشگاه تهران

[2] Michael Genovese

[3] Explicit Political Movies

[4] Implicit Political Movies

[5] Daniel She

[6] Steven Spielberg

[7] The Triumph of Will

[8] Oliver Stone

[9] Dances with the wolves

[10] Kevin Costner  

[11] Brave Heart

[12] Mel Gibson

[13]High Noon  

[14] Schindler’s List

[15] Steven Ross

[16] USC

[17]Louis B. Mayer

[18] Herbert Hoover

[19] Walt Disney

[20] Robert Iger

[21] Brad Grey , Paramount Pictures

[22] Brad Grey, Paramount Pictures

[23]Michel Lynton- Sony pictures

[24] Leslie Moonves- CBS Corp

[25] Harry Sloan - MGM

[26]Jeff Zucker – NBC Universal

[27] Jewish Post And Opinion

[28] ADL

[29] Scott

[30] Kenneth Turan

[31] Zack Snyder

[32] MTV

[33] Mysticism and Tyranny

[34] Nancy Pelosi

[35] Tim Russert

[36] Scooter Libby

[37] Motion Pictures

 [38]  سوزان سونتاگ هنر فاشیستی را به معنای "تسلیم شکوهمند و افتخارآمیز، مرگ سرفرازانه و عدم تفکر، پیروی کورکورانه از دستورات و مردان نیمه برهنه و زیبا تعبیر می‌کند. (نویسنده)

[39] Xenophon

[40] Plutarch

[41] Razz Dagan

[42] Stein Morton Lund

[43] Gaugamela

[44] Wrestler

نسخه چاپي ارسال به دوست
امتیازدهی
برای این خبر نظری ثبت نشده است
نظر شما
نام :
ايميل : 
*نظرات :
متن تصویر را وارد کنید: